Tim Elmore

Escritor e formación

"Debemos preparar os nenos para o camiño, en lugar do camiño para os nenos".

Podes ver o vídeo completo aquí.

Cando dicimos ‘líder’, referímonos a alguén que serve a xente e resolve problemas. Cando me cruzo con educadores nun ascensor e falo cinco minutos con eles, dígolles: “Só queremos que se gradúen sabendo resolver problemas e servir a xente”. E todos eles me din: “Si, iso quero eu”. A lectura, a escritura e as matemáticas son necesarias, pero fai falta xente con habilidades para a vida, coa habilidade de relacionarse coa xente e liderar equipos, comunicarse ben, transmitir unha visión… Traballamos moito internacionalmente e, unha vez que estabamos traducindo un libro a outro idioma, traduciron mal a palabra “líder”. Utilizaron o termo “poder”, dicían que era “alguén que ten poder”. Nós cremos que o poder xorde a miúdo do liderado, gáñase influencia. Pero empeza coa disposición de servir a xente e resolver problemas. E cando fas iso, normalmente gañas o dereito de influír sobre outras persoas.

Os líderes teñen unha visión do futuro. Teñen na mente a imaxe dun mañá mellor. E, dalgún modo, esbozaron os pasos que hai que seguir para facer realidade esa imaxe. Poden axudar a outros a comprender que o poderiamos conseguir. A maioría non chega a esbozar os pasos, e din: “Si, gústame esa visión, como a facemos realidade?”. E a maioría non sabe como. Creo que un líder, por natureza, debe ter habilidades sociais. Resúltame difícil separar o bo liderado das boas habilidades sociais. Temos que crear unha xeración que teña habilidades sociais. Iso é moi difícil se estou co móbil todo o tempo. Así que hai que desconectalos. Hai que desconectalos para que adquiran intelixencia emocional. E eu diría, por último, que deben ser valentes por natureza. A diferenza entre un líder e un director, e ambos son necesarios, é que o líder fai cousas que requiren valentía. Os líderes son os primeiros. De feito, cando describo aos alumnos o que é un líder, a miúdo dígolles o seguinte: “Se non estás disposto a facer o que lles pides aos demais, nin empeces. Tes que o facer ti antes de pedirllo a ninguén máis”. Sei que soa case como un clixé e obvio, pero hai moitos líderes que dan moitas ordes pero non están dispostos a facer o que piden aos demais que fagan.

Todo o mundo necesita unha formación, ata o líder innato. Porque se son un líder innato é que teño unha personalidade decidida, estou motivado… Quizais teña déficit de atención, non sei, pero teño moita enerxía. Pero aínda así necesito formarme con outros, necesito aprender a ser paciente cando o equipo vai máis amodo do que a min me gustaría. Así que a formación é necesaria para ambos, pero eu sempre digo o seguinte: Eu creo que no mundo hai dous tipos de líderes, e todos nós pertencemos a unha das dúas categorías. Podemos ser un líder nato ou un líder circunstancial. Os líderes natos son os que lideran porque é o seu hábito. Son líderes naturais. Son os nenos que cando saen ao patio se fan co control do equipo de fútbol. Pero eses son só o dez ou o quince por cento da poboación. Os outros oitenta e cinco ou noventa por cento de nós son os que eu chamo “líderes circunstanciais”. Eses son os que dirían: “Eu non me considero un gran líder, pero se estou na situación apropiada, unha que sintonice con quen son, coas miñas paixóns, os meus puntos fortes, os meus talentos… Xusto nese lugar, sería moi bo”. Todos vimos rapaces na escola ou na universidade que son moi calados e tímidos. E así que os pos nunha mesa de mesturas ou noutro lugar: “Miña nai querida, que talento! Que lle pasou?”. O que pasa é que encontrou a súa situación. Eu penso que unha das tarefas dos pais, educadores e empresarios é axudar esta nova xeración a encontrar a súa situación. E así que o fagamos, eu creo que todos nós temos o liderado dentro. Quizais non para dirixir unha grande empresa, ou para ser o presidente dun país, pero hai un lugar onde poden sacalo.

"Un dos traballos dos pais e educadores é axudar a próxima xeración a atopar o seu lugar de liderado".

No que chamamos “aprendizaxe épica”, de “EPIC”: a letra “E” é experiencia. Non queren un sabio no escenario soltándolles un sermón. O que buscan é un guía sen palabras baleiras cunha experiencia. Se os profesores son capaces de crear unha experiencia na clase, ou fóra, na herba, pero que sexa unha experiencia na que haxa un diálogo, entón témolos. Unha experiencia que os involucre, non un busto falante. A letra “P” fai referencia á “participación” dos alumnos. Pensa no mundo en que os nenos medran hoxe en día. Permitímoslles participar no resultado de case todo. Poden escoller o que queren para comer, onde van de vacacións… Cando son mozos adultos, non poden nin ver un "reality" sen votar quen queda no programa. O que eu digo é que nós, como educadores, debemos darlles voz e debemos darlles voto na dirección que debe tomar o plan de estudos. Os alumnos apoian o que axudan a crear. Se lles permitimos ser creadores, témolos, involucrámolos. A letra “I” fai referencia ás “imaxes”. Medraron con imaxes en pantallas: vídeos, DVD… Agora vídeo en streaming, con Netflix e outros. Aos educadores proporíalles: Como aferrar a idea principal que queres compartir cunha imaxe, algo visual, unha metáfora? Hai moitas datas de batallas e nomes de xenerais que teñen que memorizar, pero como pode unha imaxe aferrar a idea principal? E non deixes de facer referencia a esa imaxe. É o seu idioma nativo. E a última letra. A letra “C” é “conectado”. Están conectados social e tecnoloxicamente. Como podemos coller unha clase, por exemplo, de vinte e cinco alumnos, e dividila en grupos de tres ou catro e proporlles unha pregunta ben elaborada ou dúas? Que non se poida responder cun si ou cun non. E que conecten, que pensen en voz alta, que discutan. É molesto. E soltarán algún que outro chiste, pero decateime de que aos alumnos se lles ocorren as ideas máis innovadoras se lles cedemos o testemuño e lles dicimos: “Solucionade isto vós xuntos”.

Non son experto en criar fillos. Cando vexo o panorama dos pais na actualidade, vexo unha xeración de pais que se esforzan en facelo ben. Para moitos, o seu fillo é a súa máxima prioridade. É algo moi frecuente. Así que están sobre eles como un helicóptero, unha máquina quitaneves ou algo así. Os erros máis graves que cometemos, por accidente, son os seguintes: Arriscamos moi pouco, axudamos moi rápido, eloxiamos con moita facilidade e premiamos á máis mínima. Explícoche agora a que me refiro. Arriscamos moi pouco: Eu creo que esta é unha xeración na que a seguridade é tan prioritaria que non queremos que os nosos fillos asuman ningún risco. Pero non pensas que asumindo riscos se crece? Se fago unha rabuñadura, érgome e vólvoo intentar. Volvo subir na bici e intento montar nela de novo. Esas son cousas normais, pero preocupámonos moito pola súa seguridade. Ás veces dáme a impresión de que a súa idade biolóxica é normal, pero a emocional é menor, porque nunca se lles permitiu fracasar, que é cando se aprende. Rescatamos moi rápido, moi relacionado co anterior. Os pais sempre están rescatando os fillos, van negociar a nota do fillo, falan co profesor e, ás veces, mesmo negocian co profesor da universidade. Temos que deixar de rescatar tanto e deixar que os nosos fillos medren e negocien por eles mesmos. Os eloxios: vivimos nunha época na que queremos que os nosos fillos teñan boa autoestima. Eu tamén, son pai e é o que quero. Pero a autoestima non se constrúe só eloxiándoos, deben conseguir algo. Fai falta o eloxio e o logro. Temos que lles deixar facer o que teñan que facer. E en vez de dicirlles que son fantásticos por meter un garfo no lavalouza, temos que darlles as grazas por facelo e reservar os nosos eloxios para aquelas cousas nas que realmente destaquen. E os premios. Non sei que opinarás ti, pero o que pasa no noso país é que lle damos trofeos a todo o mundo só por xogar, por facer acto de presenza. Insisto, eu creo que temos que premiar adecuadamente, eu estou a favor. Pero os nenos pensan: “Isto non significa nada se mo dás só por facer acto de presenza”. E despois pensan: “Con ir ao traballo abonda, non teño que facer nada, o meu xefe premiarame”. Pero non funciona así. Así que eu dígolle aos pais: “Colaborade coa escola e cos profesores para asegurarvos de que obtedes bos homes e mulleres ao final do camiño”. A miña frase favorita é a seguinte: “Debemos preparar os nenos para o camiño, non o camiño para os nenos”.

Biografía
Escritor, formador e experto na xeración “milenial”, Tim Elmore é tamén fundador de Growing Leaders, unha organización sen fins de lucro con sede en Atlanta, creada para desenvolver desde a educación as habilidades relacionadas co liderado. Autor de libros como “Generation iY: Secrets to Connecting With Today's Teens & Young Adults in the Digital Age”, “12 Huge Mistakes Parents Can Avoid”ou “Nurturing the Leader Within Your Child”.