Pilar Jericó

Idazlea eta dibulgatzailea

"Gurasook mugak jarri behar ditugu kostatu eta min eman arren".

Bideo osoa ikus dezakezu hemen.

Haur bat aukera bat da, aukera handiko mundu bat. Baina, zerk ahalbidetzen dio haur bati, behin heldua denean, pertsona bikaina edo ona izatea, edo bidean geratzea? Hain zuzen ere, hezkuntzak zehazten du bide bat edo bestea. Etxean jasotzen duen hezkuntza, eskolan jasotzen duen hezkuntza, testuinguru orotan jasotzen duen hezkuntza. Gure araberakoa izango da aukera bat edo beste lortzea, heldu gisa egiten dugunaren araberakoa, guraso eta hezitzaile gisa.

Nola susper dezakegu bikaintasuna gure seme-alabengan? Eta, bikaintasuna diodanean, ez naiz lanbideko arrakasta handiei buruz ari: izaeraren bikaintasunari buruz ari naiz. Bizitza zentzuduna izatea ahalbidetzen digun handitasuna, gu protagonistak garen bizitza izateko adorea. Ezin dugu sortu gure seme-alabetan handitasuna gugan lehenago sortzen ez badugu. Gure seme-alabak gure maisuak dira, batzuetan izaten ditugun zailtasun horien gure ispilu dira. Nola eskatuko diegu gure seme-alabei gatazka kudeatzea guk ez badakigu hori egiten? Nola eskatuko diegu gure seme-alabei gauzak maitasunez esatea guk ez badakigu gure burua maitasunez tratatzen? Barne-handitasuna garatu ahal izatea da hezkuntzarako lehen pausoa. Gure buruak heztea ere bai, izan ere, hortik bakarrik sortu ahal izango baitugu gure haurrei inspiratuko dien indarra eta adorea.

Autoestimua bizitzako proiektu bat da. Benetan, nire ustez horretan lan egiten dugula beti, izan ere, autoestimu hori zalantzan jartzen diguten oztopo desberdinak aurkitzen baititugu. Hori lantzeko, biderik onenan da sentiberatasunarekin konektatzea. Garen bezala maitatzen ikastearen bidez. Eta hori irakatsiko diegu gure seme-alabei. Horregatik ona da, modu batean, gure akatsei buruz hitz egitea. Akatsa naturalizatzea. Ez du zertan lotuta egon behar, esan dugun moduan, autoestimuak arrakastarekin. Ez, garen bezala maitatzea da autoestimua. Umore sena ere suspertu behar da. Huts egiten dugunean, nahasten garenean, gure buruaz barre egiten ikastea, umore sena baita autoestimua sortzeko elementu indartsuenetako bat. Gure seme-alabek autoestimu handiagoa izatea nahi badugu, gure buruarekin hasi behar dugu, gure sentiberatasunarekin eta garen bezala gure burua onartuz. Eta iraunkortasuna da autoestimurako beste elementu garrantzitsua. Maitatzen ikasi ahal izateko ere saiatuak izan behar dugu.

Errezetak zure seme-alabak pertsona onak izan daitezen

Entzutearekin lotuta dagoen guztiak elkarrizketa onak sortzen ditu. Gure mundua aldatu nahi badugu, gure elkarrizketa aldatu behar dugu. Elkarrizketa atseginagoak izatea. Kanpora begirako eta gure burura bideratutako elkarrizketak. Eta horretarako, entzuten ikasi behar dugu. Eta horrek isilik egoten ikastea esan nahi du. Hori aplikatu egin dezakegu gure egunerokotasunean. Gure seme-alabekin berezi esanguratsua da, horretarako, eseri eta entzun egin beharko ditugu. Modu aktiboan, bertan izanik entzutea. Gure seme-alabekin gaudenean, garrantzitsua da kalitatezko denbora ematea protagonista senti daitezen. Eta hori lortzeko, lehenik eta behin, arreta galarazten diguten gauzak kendu behar ditugu. Esaterako, bazkarian telebistarik ez egotea. Mugikorrik ez egotea, ez dadila egon etengo duen ezer, garrantzitsuena elkarrizketa, komunikazioa izan dadila, gure buruari denbora ematea.

Ezetz esaten ikasi behar da. Gizakiak gizartean bizi garen ugaztun sozialak gara, eta horregatik muga jakin batzuekin bizi behar dugu, eta muga horiek etxean ikasi behar ditugu. Gurasook mugak jarri behar ditugu, kostatu eta min eman arren. Ez diogu onik egingo mugak jartzeko gai ez bagara. Mugak balioetan, mugak bakoitzak kontuan hartzen duenean, baina hezkuntza ona lekua ematearekin hasten da, mugitzeko lekua ematean, sorkuntza eta askatasuna emanez, baina mugak zainduz.

Guztiok ditugu segurtasun ezak. Guztiok erabat, batzuei gehiago nabaritzen zaizkie, beste batzuei gutxiago, batzuek gehiago landu dituzte, beste batzuk gutxiago. Lehenik onartu egingo dut ziurtasun-gabezia hori dudala. Ezetza da hezkuntzan arazo nagusia. Gako txiki bat da indar gisa erabiltzea ikaskuntzan.

Seme-alabak ditugun guztiok ongi dakigu haurrek jaiotzen direnetik dutela sormena. Adibidez, bolaluma, papera, haurrentzako zerbait ematen badiegu, zirriborroak egiten hasiko dira. Gizakiak berezkoa du sormena, eta penagarria da, baina batzuetan haurrei mugatu egiten diegu sormen hori. Zer egin dezakegu guraso gisa hori sustatzeko? Sormena sortu egiten da bi motatatako buruak batzen ditugunean. Ardaztutako burua, bideratua, landua, arazo bat argitzeko erabiltzen duguna. Edo aldiz, buru lausoa dugu, noraezean ibiltzea uzten dioguna, eta irudikatzen ez genituen neurona-konexio berriak konektatzen hasten dena. Baina ez da beharrezkoa bi buruak aldi berean egotea, ardaztutako burua eta buru lausoa. Hau da, guk behar dugu gure seme-alabek esfortzua egitea, lan egitea, baina aldi berean eremuak sortu behar ditugu buru-aisialdiko une horiek izateko, horrela sormena sor dadin.

Biografia
Pilar Jericó Enpresen Antolamenduko doktorea da, eta unibertsitate entzutetsuetan ikasi du; besteak beste, Harvard-en eta Kaliforniako Unibertsitatean. Idazlea izateaz gain, irakasle dabil Carlos III.aren Unibertsitatean eta zenbait negozio eskolatan. Gainera "No Miedo", "Poderosamente frágiles" eta "¿Y si realmente pudiéramos?" liburuen egilea ere bada.