Enhamed Enhamed

Medailadun paralinpikoa

"Arrakastaren gakoa ez da motibazio kontua, konpromiso kontua baizik".

Bideo osoa ikus dezakezu hemen.

2012ko Londreseko Joko Olinpikoen ondoren erretiroa hartu nuenetik, kirola egiten jarraitu dut. Hainbat gauza egin ditut: Ironman bat, Kilimanjarora igotzea, maratoi batzuk egitea…

Zortzi urtera arte arazorik gabe ikusten nuen eta medikuek nire gurasoei esan zieten mugimendu bortitzak egiten banituen itsu gera nintekela, erretina aska zekidakeela. Seme-alabak badituzue, jakingo duzue haur bat minutu bat edo bi baino gehiagoz geldirik geratzea zuk begiratu gabe oso arraroa dela. Behin nire etxean korrika nenbilela, nire amak errieta egin zidan eta etzan eta begiak itxi nituenean, bost segundura berriz ireki nituenean, ez nuen ezer ikusten. Testuinguru horretan aurkitzean bi aukera dituzu bizitzan; onartzea gizarteak esaten dizuna, nire kasuan itsu geratzeagatik ezin nituela besteen gauza berdinak, edo borrokatu egin nezakeen. Izan ere, funtsean, ez nuen kasurik egin, nik korrika jarraitu nuen, eskaileretatik erortzen nintzen, zutabeak jaten nituen...

Ondoren, frustrazio asko izan nituen horregatik. 13 edo 14 urterekin konturatzen hasi nintzen besteengandik desberdinak nintzela. Une horretara arte pentsatzen nuen gainontzekoen berdina nintzela, eta bat-batean, konturatzen zara zure ezaugarri nagusia itsu izatea dela. Horregatik hasi nintzen serio igeri egiten, nire babesa zelako. Arratsaldero bi orduz entrenatzen hasi ginen institutuan hasi nintzenean, ez neukalako beste ezer egiteko eta nire entrenatzaileak konbentzitu zidan lau orduz entrenatzeko eta horrela hasi ginen. Sei hilabeteetara, joan nintzen lehen nazioarteko txapelketaren ostean, zazpi ordu inguruz hasi ginen entrenatzen egunero. Hori izan zen nire nerabezaroa. Institutura ere joan behar nuen, institutuan lo egin, bertan ikasi, bertan lo egin... Ez nintzen inoiz ikasle txarra izan, baina arrazoi sinple batengatik, nik oso argi nuelako gauza bat: ni ikastera behartuta nago, gauzak modu desberdin batean egitera behartuta nago, ezin ditut gauzak besteen antzera egin.

«Izan nahi dugun pertsona bihurtzeko nola ikasten dugun jakitea da nire grina».

Hiru aukera ditugu guztiok. Bat, zoritxar bat izanez gero eserita gera zaitezke eta norbaitek hori argitzea itxaron dezakezu. Bi, mugitzen has zaitezke baina bizitzak zure aukeren arabera emango dizuna lortzeko zain. Eta hiru, bizitzarekin negozia dezakezu eta hurrengoa esan diezaiokezu: “Begira, nik hau nahi dut, ez dakit zenbat kostatuko zaidan, ez dakit zenbat sufrituko dudan, baina horren bila noa”.

Nire bizitzako grina da jakitea nola lortzen dituzten emaitzak pertsona batzuk, besteen aldean. Ezagutzea nola ikasten dugun, nola lor dezakegun gure ikaskuntza aldatzea izan nahi dugun pertsona bilaka gaitezen, baina batez ere, nola irakasten diegun beste pertsona batzuei ahalmen hori garatzen eta hori guztia, egiatan, oinarritu egiten da nola ikasten dugun horretan.

Zorte izugarria izan dut nire gurasoek berez ezagutu zutelako gehiegizko babesak pertsonak hiltzen dituela. Orduan, jaso dudan hezkuntza beti egon da balioetara bideratuta: lan egitera, ahalegina egitera, konstantea izatera, baina, batez ere, zure asmoetako asko lor ditzakezula irmo sinestera. Guztiak ez, hori ere azpimarratzen zidaten, gauza asko baizik.

Itsu ez banintz geratu ez nuen nengoen lekura iristeko egin nuen besteko esfortzua egingo. Itsu ez banintz geratu ez nuen bilatuko hobetzen jarraitzeko modua. Eta orduan konturatu nintzen oso pertsona zorionekoa nintzela itsu geratzeko zortea izateagatik, horri esker nengoen lekuan nengoelako.

Mina, beldura, tristura, frustrazioa eta gauza horiek guztiak bizitzaren parte dira. Ez genuke pozik sentituko tristura sentituko ez bagenu, ez dago kontrasterik. Nire ustez, beldurra da daukagun emozio onenetako bat. Esaten dizu prestatu egin behar duzula aurre egin behar diozunaren aurrean, gaindituko zaituen egoera bat izan baitaiteke. Gehiago prestatu beharko dut orduan. Hori da beldurraren mezua.

Motibazioa gehiegi estimatua dago. Uste dut gauzak motibatuta zaudenean egiten dituzula dioen istorioa saldu digutela, gauzak ongi sentitzen zarenean egiten dituzula. Baina arrakastaren gakoa da ongi sentitzen ez zarenean egitea. Gogorik ez duzunean jaikitzea, gogorik ez duzunean entrenatzera joatea.

Egituratuago gaude galtzen ikasteko irabazten ikasteko baino. Niretzat, nabarmen zailagoa izan zen irabazten ikastea Pekingo Jokoetara begira, mentalki prestatzen ikastea eta zer pertsona bilakatu behar nuen jakitea. Eta behin irabazi ostean, burua mantentzen jakitea galtzea baino zailagoa izan zen, izan ere galtzean laguntzen dizun jendea duzu beti. Baina irabaztea nahiko bakartia da. Nahiko bakartia izan ere, laguntzen dizun jende guztiak askotan lagundu egiten dizu domina bat jartzen ari zarelako gainean. Bat-batean, egun txarretan ez zegoen jende guzti hori. Irabaztea burua galdu gabe, zure balioak galdu gabe, zure helburuak galdu gabe, zure konpromisoa galdu gabe... Askoz zailagoa da hori. Baina azkenean irabaztea eta galtzea iragankorra da.

Biografia
Askoren ustez munduko igerilari paralinpiko onena, Enhamed Enhamedek 37 domina lortu ditu lehian aritu den hamabi urteetan, eta haien artean lau urre olinpiko nabarmentzen dira. Oraindik ere bere mugak gainditu nahian dabil kirolaria, hainbat erronkari aurre eginez: besteak beste, Kilimanjarora igotzea edo Gibraltarreko itsasartea igerian zeharkatzen duen lehenengo itsua izatea. Bere bizi-filosofia kirolari aplika dakioke baina baita bizitzari ere.