Análise da actualidade dos mercados

Enrique Marazuela, CFA CAd, director de investimentos da Banca Privada do BBVA.

1992 e a inflación subxacente estadounidense

15/06/2021

A semana pasada estivo marcada pola publicación do dato de inflación nos Estados Unidos. O IPC xeral atinxiu o 5,0 %, a maior taxa desde 2008. O IPC subxacente, que depura os elementos máis volátiles do IPC co fin de dar unha mellor visión da súa tendencia, atinxiu o 3,8 %, unha cifra non vista desde… 1992! Calquera podería supor que a publicación deste dato podería provocar unha caída xeneralizada de prezos tanto dos bonos como das accións. Pois non, en vez de caeren, uns e outras experimentaron moderadas alzas. 
Na fronte da pandemia seguimos dentro da mesma liña que se viña trazando en semanas anteriores: importantes avances nas vacinacións nos países desenvolvidos e mellora moderada dos países emerxentes con problemas. Nós mantemos a nosa idea de que a pandemia será erradicada e non nun prazo moi dilatado.
A semana pasada, como apuntabamos máis arriba, estivo protagonizada polos datos de inflación nos Estados Unidos, que alcanzaban marcas moi distantes no tempo. Estes datos noutro contexto serían demoledores, pero o carácter transitorio dalgunhas repuntas, así como as mensaxes tranquilizadoras por parte dos bancos centrais, conseguiron que os mercados mantivesen a calma. Neste sentido, destacamos que na semana pasada houbo reunión do consello de goberno do Banco Central Europeo e a súa presidenta anunciou que se mantiña o marcado ton expansivo da súa política monetaria.
Na fronte do crecemento, seguimos vendo recuperación nos Estados Unidos e en Europa, pero a novidade está en que observamos algunhas xeografías nas que o crecemento puido tocar teito, como é o caso da China. Esta circunstancia da China non nos parece preocupante: preferimos un crecemento de calidade, e polo tanto sostible, a outro precipitado, que pode ser non viable e que adoita acabar en abruptas crises. Por iso non nos debería preocupar ver que esta situación se alcance tamén nos Estados Unidos nun futuro non moi afastado. 
Malia os malos datos de inflación, os bonos seguiron cun movemento un pouco contraproducente, xa que subiron en prezos e baixaron en rendibilidades, xusto o contrario do que acontece con repuntas de inflación. O rendemento do T-Bond con vencemento a 10 anos, que é a referencia norteamericana por excelencia, recortou a súa rendibilidade ata o 1,45 %. E a rendibilidade do Bund, o bono alemán con vencemento a 10 anos e que é o indicador do mercado de bonos gobernamentais europeo por antonomasia, quedou no -0,27 %.
Na renda variable vimos moderadas alzas que, falando de sorpresas, nos sorprenden menos que os avances dos bonos. E a razón diso é que os bonos ofrecen moita menor protección fronte a repuntas de inflación que as accións. O índice que tomamos como referencia mundial avanzou na semana un 0,5 % e non houbo grandes contrastes entre xeografías. Si vimos rotación en sectores, de modo que os máis sensibles a tipos de xuro, xa sexa positiva ou negativamente, avanzaron ou retrocederon respectivamente. 
No mercado de divisas vimos o dólar recuperándose da súa debilidade das últimas semanas e quedando en arredor de 1,21 fronte ao euro. 
Tendo en conta que non hai ningún elemento que nos faga pensar que hai un cambio de escenario, mantemos o noso posicionamento sobreponderado en accións e subponderado en bonos; os recentes recortes de rendibilidade destes últimos, que se traduciron en correlativas subas de prezos, son unha excelente ocasión para reducir a posición neles. 

En síntese, moi mal dato de inflación nos Estados Unidos a semana pasada, que, non obstante, non conseguiu ter a transcendencia esperada no mercado. Este rexistrou avances tanto en renda fixa como en renda variable. Mantemos o posicionamento.